Hoe het computertijdperk het begrip van het zelf veranderd

Identities are never undefined and, in late modern times, increasingly fragmented and fractured; never singular but multiply constructed across different, often intersecting and antagonistic, discourses, practices and positions. They are subject to a radical historicization, and are constantly in process of change and transformation.. (Stuart Hall, 1996 - Londen, Questions of Cultural Identity)

For Foucault, people do not have a ‘real’ identity within themselves; that’s just a way of talking about the self — a discourse. An ‘identity’ is communicated to others in your interactions with them, but this is not a fixed thing within a person. It is a shifting, temporary construction. (Foucault)

But although a person is not commonly thought of as a process, we can think of his life or personal history as a process, a sequence of events. “Personal Identity” (John Perry 1975)

Identiteit wordt bij een gehouden door de “ander”. Iemand bestaan wordt bij een gehouden door verhalen die andere vertellen. En de verhalen die wij andere vertellen. Door onze kennis van andere verhalen, kunnen wij iemand als een geheel zien, ook al speelt deze slechts een tijdelijke lokale rol. Nieuwe verhalen over de ander veranderd ons beeld van diens identiteit. Tevens draagt onze toenemende en veranderende kennis van verhalen bij aan het veranderen van het beeld van de ander.

That particular actions derive their characters as parts of larges wholes is a point of view alien to our dominant ways of thinking and yet one which it is necessary at least to consider, if we are begin to understand how a life may be more the a sequence of individual actions and episodes. (Macintyre, A., After virtue; A study in moral theory 1985 Duckworth London 204, 205)

Als identiteit meer is dan een opeenvolging van individuele acties en afleveringen, waar is dat meer dan? Het antwoord ligt wellicht in onze cultuur.

Onze identiteit kan gevonden worden in de omgeving die zich aan ons spiegelt, en in de herinneringen aan ons zelf in andere tijden. Spreken van het aannemen van verschillende identiteiten zou dan ook niet mogelijk zijn, omdat hoewel onze omgeving ons best als meerdere identiteiten kan zien, wij ons zelf nog steeds als een persoon in meerdere rollen blijven herinneren. En tegen onze wil worden opgesloten als wij dit niet meer doen.

Dit brengt mij tot het volgende dilemma hoewel ik technisch in staat ben om een nieuwe identiteit op internet te creëren en deze via verhalende vorm aan het publiek te presenteren. Deze identiteit niet veel meer (of minder) is dan een nieuwe rol die ik als auteur speel, het ontstijgt mij als auteur niet. Het ontstijgt mij zelf pas als de lezer / gebruiker van mijn verhaal er zelf mee verder gaat. Als gebruikers onderling op basis van mijn gecreëerde identiteit verhalen gaan uitwisselen. Is de identiteit niet alleen meer een uiting van mij, maar is het mij ontstegen.

Project: verhalende virtuele sociale identiteitsconstructie.

Doel: Identiteitsvorming op internet aan tonen, welke input is nodig om uit eindelijk tot een identiteit te komen die ook zonder nieuwe input van de auteur kan zijn.

Research Question: Waarom lezen mensen verhalen, waarom volgen mensen iemands leven, wat is het dat mensen geïnteresseerd doet zijn in de ander.

Een boek dat verder ingaat op verhalende identiteitsconstructie is After virtue

Any contemporary attempt to envisage each human life as a whole, as a unity (…) encounters two different kinds of obstacle, one social and one philosophical. The social obstacles derive from the way in which modernity partitions each human life into a variety of segments. And all these separations have been achieved so that it is the distinctiveness of each, and not the unity of the life of the individual who passes through those parts in terms of which we are taught to think and feel.

The philosophical obstacles derive from two distinct tendencies, one chiefly, though not only, domesticated in analytical philosophy and one at home in both sociological theory and in extentialism. (…)

That particular actions derive their characters as parts of larges wholes is a point of view alien to our dominant ways of thinking and yet one which it is necessary at least to consider, if we are begin to understand how a life may be more the a sequence of individual actions and episodes.

And the unity of a virtue in someone’s life is intelligible only as a characteristic of a unitary life, a life that can be conceived and evaluated as a whole.

Macintyre, A., After virtue; A study in moral theory 1985 Duckworth London 204, 205